Określanie poziomu substancji niedializowanych

Następna grupa badań biochemicznych krwi służy do pomiaru pozio­mu różnych niedializowanych substancji we krwi. Podobnie jak bada­nia już opisane, tak i te polegają na określaniu poziomu albumin czy bi­lirubiny, która świadczy o tym, jaka jest czynność wątroby.

Nieco więcej uwagi należy zwrócić na albuminy. Jest to rodzaj bia­łek występujących w organizmie, wytwarzanych w wątrobie i znajdu­jących się we krwi. Ich prawidłowy poziom wynosi od 34 do 48 gra­mów na litr krwi (g/l).

Pomiar poziomu albumin we krwi dostarcza informacji o tym, czy pacjent je wystarczająco dużo, zwłaszcza białka. Niewydolność nerek w ogóle zmniejsza apetyt. Także podczas dializ trochę albumin i innych białek przechodzi do roztworu, co zuboża w nie organizm. Wielu pa­cjentów z niewydolnością nerek ma niższy niż prawidłowy poziom al­bumin we krwi. Jeśli jest on zawsze niski, niedożywienie, a przede wszystkim utrata masy mięśniowej może się stać pro­blemem. Niestety, wynik pomiaru poziomu albumin nie jest w pełni miarodajny dla oceny stanu pacjenta. Poziom ten bowiem spada bardzo szybko, gdy tylko człowiek jest chory. Nie można więc stwierdzić, czy niedożywienie rozpoznane na podstawie wyniku badania rozpoczęło się na długo wcześniej, czy jest skutkiem na przykład krótkotrwałej, występującej aktualnie infekcji. Wiadomo też, że nawet jeśli spadek poziomu albumin we krwi został wykryty, nie można – stosując dostępne obecnie metody leczenia – zmienić tego stanu na korzyść pacjenta. Do­celowy poziom albumin we krwi to poziom prawidłowy.