Jak się rozpoznaje niewydolność nerek

Należy przede wszystkim ocenić czynność nerek. Wiarygodnym spo­sobem określenia ich stanu jest pomiar poziomu substancji zwanej kre­atyniną – we krwi pacjenta. Kreatynina jest jednym z produktów prze­miany materii, której poziom wzrasta we krwi u osób z niewydolnością nerek. W ocenie czynności nerek bierze się pod uwagę przybliżony poziom kreatyniny, płeć i wiek pacjenta oraz jego rasę, a następnie wsta­wia się te dane do standardowego wzoru. Wyznacza się w ten sposób wskaźnik przesączania kłębuszkowego – GFR (Glomerular Filtration Rate) lub przybliżony wskaźnik przesączania kłębuszkowego – eGFR (estimated Glomerular Filtration Rate). Przybliżony wskaźnik przesą­czania kłębuszkowego określa procent prawidłowej czynności nerek. Poziom kreatyniny mierzy się, wykonując proste badanie krwi. Im jest wyższy, tym gorsza czynność nerek. Prawidłowy zawiera się pomiędzy 50 a 120 mikromoli na litr (mml/1) lub pomiędzy 0,6 a 1,3 miligrama na decylitr (mg/dl) i zależy od wagi ciała, płci, masy mięśniowej i diety.

  • Jeśli czyjś poziom kreatyniny jest powyżej 120 mikromoli na litr lub eGFR poniżej 90 mililitrów na minutę (tzn. 90%), to ta­ka osoba ma niewydolność nerek (patrz rozdz. 2).

Gdy tylko poziom kreatyniny zaczyna wzrastać, a eGFR zaczyna spadać poniżej 90 procent, należy się udać do lekarza, który powinien monitorować regularnie zdrowie pacjenta i działanie jego nerek, dla pewności, że nie rozwija się groźna choroba. Badanie poziomu kreaty­niny służy nie tylko wykrywaniu niewydolności nerek, ale jest także użyteczne we wszystkich stadiach choroby – przed dializami, podczas nich i po przeszczepieniu nerki. Informacja na temat poziomu kreaty­niny we krwi jest jedną z najważniejszych potrzebnych lekarzom i pie­lęgniarkom opiekującym się pacjentami z niewydolnością nerek. Osoba chora na niewydolność nerek po­winna cały czas wiedzieć, jaki ma poziom kreatyniny we krwi.