Przeżycie z niewydolnością nerek

Działanie nerek jest niezbędne do życia. Kiedy czyjeś nerki stają się niewydolne, leczenie jest konieczne, jeśli człowiek chce żyć. Obecnie są dwie metody leczenia – dializy (w których czynność nerek jest przejęta w sztuczny sposób) i przeszczep (w którym nerka innej osoby pracuje zamiast chorych ne­rek pacjenta). Udane leczenie – zarówno jedno, jak i drugie – daje lu­dziom z niewydolnością nerek nowe życie, czasami na długie lata. Ale na jak wiele lat?

Ludzie rozpoczynając dializy w młodym wieku, mają wyraźnie większą szansę na dłuższe przeżycie, niż ci, którzy je rozpoczynają w późniejszym okresie. W zasadzie nie jest to zaskakujące, ludzie starsi częściej umierają niż młodsi, nawet jeśli nie mają niewydolności nerek. Jednakże osoby dializowane mają znacznie mniejszą szansę na przeżycie 5 lat niż zdrowe z takiej samej grupy wiekowej.

Dane te są niepokojące, szczególnie jeśli przyjrzeć się pacjentom w średnim wieku. Jak widać, ludzie w grupie od 40 do 60 lat mają tyl­ko około 50-procentową szansę na przeżycie 5 lat od rozpoznania schyłkowej niewydolności nerek. Dość duży odsetek (20-30 procent) młodszych pacjentów także nie przeżywa 5 lat.

Odwrotnie, można by argumentować, że dane dla osób starszych (70-79 lat) nie są takie złe, z 70-procentowym przeżyciem roku i pra­wie 20-procentowym przeżyciem 5 lat.

Innym sposobem spojrzenia na przeżycie jest porównanie przewidy­wanego czasu życia człowieka rozpoczynającego dializy ze spodzie­wanym czasem przeżycia całej populacji.

Spodziewana długość życia pacjentów dializowa­nych, w wieku od 35 do 39 lat wynosi 9 lat, w porównaniu do 42 lat życia kogoś z ogólnej populacji (obecnie większość ludzi żyje ponad 80 lat).

Grupą wiekową, w której jest najbardziej prawdopodobne wystą­pienie schyłkowej niewydolności nerek, są pacjenci w wieku od 60 do 64 lat, dla których średni czas przeżycia wynosi nieco ponad 4 la­ta. Innymi słowy, schyłkowa niewydolność nerek znacznie wpływa na spodziewany czas życia, nawet w młodości, skracając je czterokrotnie. Starsi pacjenci mogą być bardzo wdzięczni za dwa lata (średnio) życia, które mogą zyskać i powinno to być powodem pro­ponowania im dializ.

Te liczby obejmują wszystkich pacjentów, bez względu na przyczy­nę niewydolności nerek, ale spodziewany czas życia będzie dłuższy u pacjentów z „dobrym rokowaniem” co do choroby powodującej schyłkową niewydolność nerek, a krótszy u pacjentów ze „złym ro­kowaniem”. Na przykład średnie przeżycie pacjentów z cukrzycą wy­nosi 3 lata, pacjentów ze szpiczakiem 18 miesięcy i rok dla pacjen­tów z amyloidozą. Zatem niezależnie od przyczyny niewydolność nerek dramatycznie skraca naturalny czas życia pacjenta.