„Siła” pojemnika a stężenie glukozy w płynie dializacyjnym

Bez względu na rodzaj dializy (zarówno CADO, jak i ADO) usuwanie toksyn można zwiększyć, używając większej ilości płynu lub zwięk­szając częstość jego wymiany, lub obydwoma tymi sposobami. Więk­szy pojemnik będzie usuwał więcej toksyn (i trochę więcej wody), niż mniejszy. Zapotrzebowanie na płyn zależy częściowo od rozmiarów ciała pacjenta. Duże osoby zwykle potrzebują dużych pojemników – od 2,5 litra do 3 litrów płynu dializacyjnego.

Na zdolność płynu dializacyjnego do usuwania wody (poprzez ultra- filtrację) wpływa ilość glukozy w pojemniku – im jest więcej glukozy w pojemniku, tym więcej będzie usuniętej z organizmu. Stosuje się trzy pojemniki o różnej „sile”: „silne” (3,86 procent glukozy), „średnie” (2,27 procent glukozy) i „słabe” (1,36 procent glukozy). Jeżeli w orga­nizmie pacjenta jest zbyt dużo wody (stan zwany przeciążeniem płyna­mi), trzeba będzie zastosować „silny” lub „średni” pojem­nik, usuwające więcej wody niż pojemniki „słabe”.

„Siła” pojemnika to nie to samo co wielkość. „Silne” pojemniki za­wierają więcej glukozy niż „słabe”, ale są takiej samej wielkości. Pa­cjentom zaleca się używanie „słabych” lub stosowanie jak najmniejszej liczby „silnych”, ponieważ duża ilość glukozy zawarta w „silnych” po­jemnikach może uszkadzać otrzewną. Uszkodzenie może oznaczać, ze dializy otrzewnowe nie działają skutecznie. Zatem im mniej pacjent otrzymuje glukozy, tym dłużej może być dializowany otrzewnowo.