Inne przyczyny utraty wagi

Oprócz kłopotów z apetytem inne liczne czynniki mogą wpływać na wzrost ryzyka utraty wagi pacjentów dializowanych.

Pacjenci dializowani otrzewnowo tracą białko i aminokwasy (sub­stancje, z których białka są zbudowane) do pojemników z płynem dia­lizacyjnym. Podobnie jest z hemodializowanymi. Zatem, jedni i drudzy potrzebują dodatkowej ilości białka w diecie, by uzupełnić jego niedo­bór w organizmie.

Wzrost kwasowości krwi (w niewydolności nerek krew ma skłonność do stawania się coraz „kwaśniejszą”) jest ważnym czynnikiem. Przejawia się on niskim poziomem dwuwęglanów. Przeprowadzone badania wykazały, że pacjenci dializowani, mający wyższy poziom dwu­węglanów (zmniejszają one kwasowość krwi), mają większą szansę, że przeżyją pierwszy rok dializ i będą lepiej odżywieni po tym roku.

Zapotrzebowanie człowieka na pokarmy bogatobiałkowe i bogato-energetyczne zwiększają także zakażenia; stają się one niestety coraz powszechniejsze u pacjentów dializowanych.

Inną możliwą przyczyną utraty wagi u pacjentów może być to, że nie zjadają wystarczającej ilości pokarmów z powodu ograniczeń diete­tycznych nałożonych przez lekarza lub dietetyka. Na szczęście, takie „nadgorliwe” ograniczenia dietetyczne obecnie wychodzą z mody.

Utrata wagi zdarza się częściej pacjentom hemodializowanym niż dia­lizowanym otrzewnowo. Ci drudzy mają dodatkowe źródło kalorii – cu­kier zawarty w płynie dializacyjnym. Pewna jego ilość wchłonięta przez organizm dostarcza od 300 do 500 kalorii dziennie – tak jak zjedzenie jednego lub dwóch batoników Mars. Pacjenci hemodializowani potrze­bują uzupełnienia diety, zasięgając przedtem porady dietetyka.