Leki immunosupresyjne

Wszyscy pacjenci po przeszczepieniu nerki muszą przyjmować leki immunosupresyjne. Jak sugeruje nazwa, funkcją tych leków jest immu­nosupresja układu odpornościowego. Celem jest takie „wyciszenie” te­go układu, by powstrzymać odrzucanie przez niego przeszczepionej nerki, ale utrzymać go wystarczająco aktywnym, do zwalczania infek­cji. Znalezienie równowagi może być trudne.

Pacjenci na ogół nie muszą kontynuować przyjmowania EPO lub wapnia, ale jest istotne, by przyjmowali codziennie dwa lub trzy różne rodzaje leków immunosupresyjnych. Jeśli przestaną to robić, układ odpornościowy rozpocznie „walkę”. Zdarza się, że pacjent nie jest w stanie przyjmować tych leków dlatego, że się skończyły lub że ma biegunkę czy wymioty. Powinien się w takim przypadku od ra­zu zgłosić do szpitala. Układ odpornościowy nie zapomni, że w orga­nizmie znajduje się „obca” nerka. Zawsze czeka na szansę, by ją zaata­kować i odrzucić.

Nieprzyjęcie leków immunosupresyjnych w ciągu 24 godzin lub dłużej jest bardzo niebezpieczne i dlatego w takiej sytuacji trze­ba niezwłocznie udać się do szpitala po odpowiednią poradę.

Wiele leków (zarówno na receptę, jak i bez niej) może oddziaływać z lekami immunosupresyjnymi, szczególnie z cyklosporyną i takrolimusem, które są bardzo „wrażliwe”. Dodatkowe leki mogą powodo­wać, że immunosupresyjne będą działały zbyt silnie oraz wzrośnie ich toksyczność, lub odwrotnie, że ich działanie będzie zbyt słabe, co zwiększy ryzyko odrzucania. Skutkiem tych interakcji będzie wzrost poziomu kreatyniny. Dlatego pacjent powinien zawsze porozmawiać z lekarzem, zanim przyjmie jakikolwiek nowy lek. Nie powinien zakła­dać, że jeśli jakiś lek jest dostępny bez recepty (np. aspiryna), to jego przyjmowanie jest bezpieczne dla osoby mającej przeszczep.