Odrzucanie przewlekłe

„Przewlekłe” znaczy długotrwałe, powoli rozpoczynające się, nieko­niecznie wymagające natychmiastowego działania. Niektórzy lekarze uważają, że „odrzucanie przewlekłe” jest określeniem wprowadzającym w błąd. Stan ten jest opisywany zupełnie inaczej niż odrzucanie ostre, gdyż tak naprawdę nie występuje w nim proces odrzucania. Układ odpornościowy pacjenta nie atakuje przeszczepionej nerki w taki sposób, jak to się dzieje w odrzucaniu ostrym. Dlatego niektórzy lekarze nazy­wają ten stan raczej poprzeszczepową glomerulopatią niż odrzucaniem.

Odrzucanie przewlekle przypomina raczej powolne starzenie się no­wej nerki. Przyczyna tego procesu nie jest pewna. Jeżeli to się zdarza, to zwykle po ponad roku od przeszczepu. Lekarze mogą podejrzewać odrzucanie, jeśli poziom kreatyniny u pacjenta zaczyna wzrastać po­woli, po tym, jak był przez jakiś czas stabilny. Ewentualnie, wzrastają­ca ilość białka w moczu może być pierwszym objawem odrzucania. Podobnie jak w ostrym odrzucaniu, jedynym pewnym sposobem rozpoznania tego procesu jest wykonanie biopsji. Nie ma le­czenia dla odrzucania przewlekłego.

Ciężkość przebiegu tego odrzucania jest różna. Gdy odbywa się ono powoli, nie jest problemem. Jednakże, bardziej intensywne przewlekłe odrzucanie może prowadzić do niewydolności nerki, konieczności dia­liz lub kolejnego przeszczepu. Aby się wydarzyć, potrzebuje ono wie­lu lat, ale jest najpowszechniejszą przyczyną niewydolności przeszcze­pu po pierwszym roku od operacji.