Ciąża

Wiele dializowanych kobiet w wieku rozrodczym ma nieregularne miesiączki lub nie ma ich w ogóle, ale wciąż może zajść w ciążę. Praw­dopodobieństwo donoszenia ciąży jest różne i zależy od stopnia niewy­dolności nerek. Najprostszym i najpewniejszym sposobem przewidze­nia ryzyka dla matki i dziecka przez oszacowanie czynności nerek, a najprościej robi się to przez pomiar poziomu kreatyniny we krwi.

W tabeli powyżej pokazano procentowe prawdopodobieństwo wy­stąpienia problemów, zależnie od poziomu kreatyniny we krwi pacjent­ki, gdy zachodzi w ciążę. Jak można zauważyć, kobieta, u której po­ziom kreatyniny jest poniżej 120 mikromoli na litr krwi (mmol/1) ma znacznie większą szansę na ciążę przebiegającą bez problemów i urodzenie zdrowego dziecka.

Jeśli kobieta zajdzie w ciążę, nawet gdy ma łagodną niewydolność nerek, jest to związane z ryzykiem pogorszenia się ich stanu mimo do­noszenia ciąży. Warto zawczasu brać to ryzyko pod uwagę.

W wyniku przeszczepu u większości kobiet nastąpi powrót miesią­czek jako skutek przywrócenia równowagi hormonalnej i lepszego usuwania toksyn z organizmu. Estradiol jest jednym z hormonów kon­trolujących miesiączki i zwykle wraca on do normy po przeszczepie, wskutek czego powraca prawidłowa owulacja i miesiączki.

Jest niestety ryzyko uszkodzenia przeszczepionej nerki pacjentki w czasie ciąży; zależy ono także od poziomu kreatyniny we krwi w chwili zajścia w ciążę. Jeśli poziom kreatyniny we krwi pacjentki jest niższy niż 100 mikromoli na litr, ryzyko uszkodzenia przeszczepionej nerki jest prawie zerowe, ale gdy wynosi pomiędzy 100 a 130 mi­kromoli na litr podczas ciąży, jest 15-procentowe ryzyko wystąpienia niewydolności przeszczepu po 8 latach. Kobiety, u których poziom krea­tyniny jest wyższy niż 130 mikromoli na litr krwi, kiedy zachodzą w ciążę, mają 35-procentowe ryzyko pojawienia się niewydolności przeszczepu po 3 latach.

Ciężarne pacjentki po przeszczepie powinny pozostawać pod opieką zarówno nefrologiczną, jak i ginekologiczną.

Obydwa zespoły powinny współpracować z lekarzem rodzinnym pa­cjentki i położną przez całą ciążę, podczas której jest konieczne moni­torowanie czynności nerki i ciśnienia tętniczego. Leki, które przyjmu­ją osoby po przeszczepie w celu zapobiegania jego odrzuceniu, mogą niestety zagrażać ciąży. Dlatego najlepiej, by kobieta powiedziała ne-frologowi, że planuje ciążę lub zaraz po tym, jak się o niej dowie.

Po urodzeniu dziecka trzeba wziąć pod uwagę, że niektóre leki prze­chodzą do mleka matki, ale wielu lekarzy uważa, że korzyści dla dziecka z karmienia piersią przeważają nad szkodą, jaką można mu wyrządzić.

Ogólnie, jeśli kobieta z niewydolnością nerek chce zajść w ciążę, le­piej dla niej, by to się stało się we wczesnych stadiach choroby lub po przeszczepie (jeśli on pracuje dobrze). Warto zauważyć, że dziecko bę­dzie takie jak inne dzieci i wcale nie musi dziedziczyć choroby matki. Mimo to kobieta z niewydolnością nerek, która myśli o posiadaniu ro­dziny, powinna rozważyć wszystkie potencjalne problemy i ryzyko, za­równo dla niej, jak i dla dziecka. Jeśli ma jakiekolwiek wątpliwości, czy powinna się starać o dziecko, najlepiej będzie, gdy porozmawia z lekarzami i pielęgniarkami z ośrodka nefrologicznego, pod którego jest opieką. Są oni tam po to, by pomagać ludziom w podejmowaniu decyzji takiej, jak ta.

Jeśli ryzyko będzie uznane za zbyt duże, są odpowiednie metody an­tykoncepcji. Kobiety z wysokim ciśnieniem krwi lub zakrzepicą powin­ny unikać tabletek antykoncepcyjnych. Zastosowanie innych metod an­tykoncepcji, takich jak spirala wewnątrzmaciczna lub prezerwatywy, warto przedyskutować z lekarzem.

Dobrym pomysłem jest „bezpieczny seks” z użyciem prezerwatyw. Zmniejszają one ryzyko zakażenia wirusem HIV i innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową.