Jak się bada zaburzenia wzwodu

Pierwszym i najważniejszym krokiem w tym kierunku jest poruszenie tego problemu. Często pacjenci cierpią niepotrzebnie z powodu zaprze­czania lub zażenowania. Niektórzy nefrolodzy i pielęgniarki nefrologiczne nie mają doświadczenia w leczeniu problemów seksualnych u ludzi z niewydolnością nerek lub sami są zażenowani. Jeśli tak się dzieje, pacjent powinien sam poszukać specjalisty leczącego problemy seksualne. Obecnie niestety tylko niektóre ośrodki nefrologiczne mają takich specjalistów.

Gdy tylko zostaną rozpoznane zaburzenia wzwodu, powinny być podjęte następujące działania:

  1. Sprawdzenie ogólnego stanu zdrowia. W tym przypadku polega ono na określeniu odległości, jaką pacjent może przejść bez konieczno­ści zatrzymania się. Jest to dobry wskaźnik ogólnego zdrowia.
  2. Badanie lekarskie. Lekarz bada narządy płciowe oraz sprawdza tętno w różnych częściach nóg. Jeśli tętno jest słabe, to naczynia krwio­nośne są tam zwężone i zmniejszone jest zaopatrzenie nóg w krew.
  3. Badania krwi. Dodatkowo, podczas zwykłego badania krwi, mie­rzy się poziom określonych hormonów. Te hormony to: testosteron i hormon luteinizujący (LH), folikulostymulina (FSH) i prolaktyna. LH i FSH kontrolują czynność jąder. Prolaktyna u kobiet reguluje wytwa­rzanie mleka, ale jest ona często obecna w większej niż prawidłowo ilości u dializowanych mężczyzn, mających kłopoty ze wzwodem.
  4. Przegląd leków przyjmowanych przez pacjenta. Lekarz powi­nien zostać w pełni poinformowany o przyjmowanych przez pacjenta lekach. Niektóre mogą się przyczyniać do osłabienia potencji. Zawsze można zastosować lek alternatywny.
  5. Badanie trudności psychoseksualnych. Polega ono na rozmowie lekarza z pacjentem, mającej na celu ustalenie, czy cechy psycholo­giczne pacjenta lub trudności następujące w związku mogą się przy­czyniać do zahamowań psychicznych zaburzających wzwód.