Pobranie nerki od dawcy

Są dwie metody pobrania nerki od dawcy – przez otwarcie jamy brzusznej oraz laparoskopowo (chirurgia „przez dziurkę od klucza”). Zabieg ten określa się nazwą nefrektomia. Poniżej obie metody omó­wiono nieco dokładniej:

  1. Otwarcie jamy brzusznej. Jest to najczęściej stosowana metoda pobrania nerki. Chirurg wykonuje nacięcie od punktu położonego z bo­ku, w połowie klatki piersiowej, do boku brzucha. Konieczne może być także usunięcie części żebra. Po takiej operacji pozostaje większa blizna niż po laparoskopii. Także dawca dłużej dochodzi do zdrowia. Zastosowanie chirurgii konwencjonalnej znacząco jednak zmniejsza ryzyko powikłań podczas operacji.
  2. Nefrektomia laparoskopowa. W niektórych ośrodkach nerkę po­biera się laparoskopowo. Ponad linią włosów łonowych chirurg wyko­nuje małe nacięcie (cięcie „bikini” lub „niskie bikini”). Nerkę umiej­scawia się i usuwa z użyciem małej kamery, dzięki której chirurg widzi wnętrze ciała bez jego rozcinania. Korzyść z tej procedury jest taka, że pacjent na mniejszą bliznę i szybciej wraca do zdrowia. Ma ona jednak pewne wady. Przede wszystkim jest zwiększone ryzyko powikłań, ta­kich jak ewentualne uszkodzenie pobieranej nerki.

Niezależnie od metody chirurg stara się w żaden sposób nie uszko­dzić nerki. Usuwa on także naczynia krwionośne i torebki otaczające nerkę, które będą potrzebne biorcy.

Jeżeli narząd usunięto laparoskopowo, dawca pozostanie w szpitalu od 3 do 5 dni, ale po nefrektomii konwencjonalnej od 6 do 9 dni. To, jak szybko powróci on do pracy, zależy od jej rodzaju oraz jego ogól­nej sprawności fizycznej przed operacją. Jeżeli praca wymaga wysiłku fizycznego, prawdopodobnie dawca będzie potrzebował więcej czasu na wyzdrowienie niż ktoś wykonujący pracę „siedzącą”.

Po laparoskopowym pobraniu nerki dawca prawdopodobnie powró­ci do pracy w ciągu 3 czy 4 tygodni. Po nefrektomii konwencjonalnej wskazane jest wzięcie „wolnego” na około 12 tygodni.