Pojęcia od T do Ż

Takrolimus lek immunosupresyjny, znany także jako FK506, będący alternatywą dla cyklosporyny

Tętnice naczynia krwionośne rozprowadzające krew od serca po całym organizmie.

Tkanka zbiór podobnych komórek, które pełnią podobne funkcje, takich jak komór­ki skóry czy komórki nerek.

Toksyny trucizny. Jedną z głównych funkcji nerek jest usuwanie toksyn z krwi (w procesie zwanym oczyszczaniem).

Typ tkankowy zestaw wrodzonych cech na powierzchni komórek. Typ tkankowy każdego człowieka składa się z sześciu części (po trzy od każdego rodzica). Mi­mo że są tylko trzy główne rodzaje typów tkankowych (zwane A, B i DR), każ­dy z nich ma 20 lub więcej wersji. Daje to ogromną liczbę możliwości i prawie niemożliwe jest dokładne dopasowanie typów tkankowych pomiędzy biorcą a przeszczepioną nerką. Jednakże, im bardziej cechy są dopasowane, tym bar­dziej jest prawdopodobne, że przeszczep będzie działał długo i skutecznie.

Typowanie tkankowe badania krwi identyfikujące typ tkankowy człowieka.

Układ odpornościowy naturalny układ obronny organizmu. W jego skład wchodzą: narządy (takie jak wyrostek robaczkowy i śledziona), węzły chłonne (także „gruczoły” na szyi) i wyspecjalizowane krwinki białe zwane limfocytami. Układ odpornościowy chroni organizm przed infekcjami, ciałami obcymi i rakiem. Aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionej nerki, pacjent musi przyjmować leki immunosupresyjne.

Ultrafiltracja usuwanie nadmiaru wody z organizmu. Jest to jedna z dwóch głów­nych funkcji nerek. W niewydolności nerek trudności z filtracją powodują prze­ciążenie płynami. Dializy umożliwiają alternatywne sposoby ultrafiltracji.

Urografia specjalne badanie rentgenowskie nerek. Aby uwidocznić nerki, stosuje się kontrast widoczny w promieniach rentgenowskich. Kontrast jest podawany do żyły na przedramieniu pacjenta, płynie z krwią do nerek i jest wydalany z or­ganizmu razem z moczem.

Ustalona niewydolność nerek określenie przewlekłej zaawansowanej niewydolności nerek. Ci, którzy na nią zachorują, umrą w ciągu kilku tygodni, jeśli nie będą le­czeni dializami lub przeszczepem. Leczeniem takim opanuje się chorobę, ale nie można z niej wyleczyć pacjenta. Kiedy u kogoś rozwinie się ustalona niewydol­ność nerek, będzie miał ją zawsze, nawet po przeszczepie.

Wankomycyna antybiotyk stosowany do leczenia zapalenia otrzewnej, długotrwa­łych zakażeń miejsca wyjścia (cewnika do dializ otrzewnowych) i zakażenia ka­nału cewnika (cewnik do hemodializ).

Wapń pierwiastek, który wzmacnia kości. Znajduje się w niektórych pokarmach, szczególnie w nabiale. Jest przechowywany w kościach i obecny we krwi. Pra­widłowo działające nerki pomagają go zatrzymać w kościach. W przypadku niewydolności nerek wapń wydostaje się z kości, a także obniża się jego poziom we krwi.

Węglan wapniowy powszechnie stosowany lek wiążący fosfor, który podaje się pa­cjentom w celu zapobiegania i leczenia nerkowej choroby kości.

Wielotorbielowate zwyrodnienie nerek choroba wrodzona (występująca rodzinnie), w wyniku której obie nerki są wypełnione wieloma torbielami (nieprawidłowe guzki zawierające płyn). Jest ona jedną z przyczyn niewydolności nerek.

Wirus rodzaj zarazka powodującego łagodne i ciężkie choroby. Wirusy są mniejsze niż bakterie i zwykle się namnażają we wnętrzu komórek innych żyjących or­ganizmów.

Wirus BK niedawno odkryty wirus, który może pogarszać pracę przeszczepionej nerki lub szkodliwie oddziaływać na krew.

Wirus cytomegalii (CMV) wirus zwykle powodujący tylko łagodną, grypopodobną chorobę. U osób z przeszczepioną nerką (i u innych, których układ odporno­ściowy jest „wyciszony”), wirus ten może wywoływać poważniejsze skutki, ata­kując płuca, wątrobę i krew.

Witamina D substancja, która pomaga w przyswajaniu wapnia z pokarmu. U cho­rych na niewydolność nerek jej poziom we krwi jest zwykle niski.

Wodorotlenek glinowy jeden z powszechnie stosowanych leków wiążących fosfor, używany w zapobieganiu i leczeniu nerkowej choroby kości.

Wystarczalność dializ (adekwatność) ten termin jest stosowany do określenia badań mających na celu sprawdzenie, na ile skutecznie pacjent jest dializowany. Do po­miaru adekwatności dializ używa się próbek płynu dializacyjnego, krwi i moczu.

Zakażenie kanału cewnika dość często występujący problem u pacjentów na diali­zie otrzewnowej, kiedy zakażenie się rozprzestrzenia z miejsca wyjścia do kana­łu cewnika.

Zakażenie przewodu cewnika określenie zakażenia cewnika do hemodializy (jego wnętrza).

Zapalenie kłębuszków nerkowych zapalenie kłębuszków nerkowych, które jest jed­ną z przyczyn niewydolności nerek.

Zapalenie nerek ściśle związane z zapaleniem kłębuszków nerkowych. Do jego rozpoznania konieczna jest biopsja nerki.

Zapalenie otrzewnej stan wynikający z zakażenia. Osoby na dializie otrzewnowej mają podwyższone ryzyko zapalenie otrzewnej, jeśli dotykają połączenia cew­nika dializacyjnego z pojemnikiem płynu dializacyjnego. Większość zakażeń łatwo się leczy antybiotykami.

Zapalenie wątroby zakażenie wątroby zwykle wywołane przez wirusy. Są dwa główne rodzaje tego zapalenia – typu B i C – powodowane przez kontakt z za­każoną krwią. Oznacza to, że pacjenci dializowani, szczególnie hemodializowa­ni, mają podwyższone ryzyko zakażenia tymi wirusami. Służby medyczne wie­lu krajów dokładają starań, by zmniejszyć ryzyko zakażenia. Wszystkim pacjentom „nerkowym” wykonuje się regularnie badania kontrolne w celu wy­krycia wirusów wywołujących zapalenie wątroby.

Nefropatia zaporowa blokada układu odprowadzającego nerki, przez który jest od­prowadzany mocz.

Zasada substancja będąca chemicznym przeciwieństwem kwasu.

Żelazo pierwiastek niezbędny do zapobiegania niedokrwistości. Niski poziom fer­rytyny wskazuje na niski poziom żelaza w organizmie.

Żyły naczynia krwionośne, którymi płynie krew z całego ciała do serca.