Jak się mierzy klirens

Zależnie od rodzaju leczenia stosuje się różne metody pomiaru kliren­su kreatyniny lub mocznika.

  1. Pacjenci niedializowani. Klirens mocznika lub kreatyniny u tych pacjentów (zarówno przed dializami, jak i z przeszczepem) mierzy się przez porównanie ilości mocznika łub kreatyniny wydzie­lonych do moczu przez 24 godziny, z ilością mocznika lub kreatyni­ny we krwi. Do uzyskania dokładnych wyników jest niezbędne, by mocz został zebrany bardzo starannie, wręcz każda kropla. W przeciwnym razie wynik badania będzie mniej wiarygodny niż uzyskany z prostych ba­dań mocznika lub kreatyniny we krwi. Z tego powodu wielu lekarzy woli określenie eGFR, co nie wymaga całodobowej zbiórki moczu.
  2. Pacjenci dializowani otrzewnowo. Metoda pomiaru klirensu u tych z kolei pacjentów jest bardziej dokładna niż stosowana u pacjen­tów niedializowanych. U dializowanych otrzewnowo klirens mierzy się przez porównanie ilości mocznika lub kreatyniny wydzielonych do płynu dializacyjnego i moczu przez 24 godziny, z ilością mocznika lub kreatyniny we krwi (uwzględniając rozmiary i wagę pacjenta).
  3. Pacjenci hemodializowani. Dla pacjentów tych najbardziej do­kładne jest porównanie poziomu mocznika lub kreatyniny we krwi, przed dializami, z poziomem mocznika lub kreatyniny we krwi po dializach.

Kiedy mierzy się klirens u pacjenta dializowanego, koniecznie nale­ży uwzględnić rozmiary i wagę tej osoby, jak również, czy mocznik lub kreatynina są wydzielane do moczu po rozpoczęciu dializ. Wytwarza­nie moczu maleje powoli, sprawiając, że się staje konieczne zwiększe­nie liczby dializ po około roku od rozpoczęcia leczenia. Stwierdzono też, że zmniejszanie wytwarzania moczu następuje wolniej u pacjen­tów dializowanych otrzewnowo niż hemodializowanych.